گاهی به قلب کسی!

گاهی از قلب کسی!

گاهی آدم دلش میخواهد کفشهایش رو در بیاورد،

یواشکی ،نوک پا ،نوک پااز خودش  دور شود،

بعد بزند ..... !فرار کند!

فرار کند از خودش!!!

دنیا آدمهایی دارد که سکوت تورا

در برابر ضعف ادبشان به پای نفهمی تو میگذارند

نه بزرگواریت!!!!!!!!

اخلاق سگی خوبیش اینه که،

معلم تنبيه اش کرد

غافل از اينکه دخترک

فقط خدايي رو کشيده بود که...همه مي گفتند ديدني نيست ...

تنها بودن بهترازباهرکی بودنه

خسته‌ام
خیلی خسته
به من جایی بدهید
می‌خواهم بخوابم
یک تخت خالی
یک دنیای خالی
یک قلب خالی…

سالها پیش دل من که به عشق ایمان داشت

تا که آن نغمه ی جان بخش تو از دور شنید

اندرین مزرع آفت زده ی شوم حیات

شاخ امیدی کاشت...

من...

در باغ "بی برگی" زادم

و در فقر، غنی گشتم

و از چشمه ایمان، سیراب شدم

و در هوای دوست داشتن، دم زدم

و در آرزوی آزادی، سر برداشتم

و در بالای غرور، قامت کشیدم...

و از دانش، طعامم دادند

و از شعر، شرابم نوشاندند

و از مهر، نوازشم کردند...

و حقیقت، دینم شد

و خیر، حیاتم شد و کارِ ماندنم

و "زیبایی"، عشقم شد و بهانه ی زیستنم...

دنیای این روزای من هم قد تن پوشم شده
اینقدر دورم از تو که دنیا فراموشم شده
دنیای این روزای من درگیر تنهایی شده
تنها مدارا می کنیم دنیا عجب جایی شده
هر شب تو رویای خودم آغوشتو تن میکنم
آینده ی این خونه رو  با شمع روشن میکنم
در حسرت فردای تو تقویممو پر می کنم
هر روز این تنهایی رو فردا تصور میکنم
هم سنگ این روزای من حتی شبم تاریک نیست
اینجا به جز دوری تو چیزی به من نزدیک نیست
هر شب تو رویای خودم آغوشتو تن میکنم
آینده ی این خونه رو  با شمع روشن میکنم

فقط سکوت میکنم چون خود بلند ترین فریاد است

فریادی از ته د ل

از آنجا که غم سرچشمه میگیرد

گل عشق میروید

و نفرت می جوشد

فقط سکوت میکنم چون به من اجازه ی دیدن میدهد

دیدن هر آ نچه فریاد نمی گذارد ببینم

چشمانم را میبندد و مرا در خشم حل می کند

چقدر زیباست نشانه ی رضایت

پس

فقط سکوت میکنم چون زیبایی را دوست دارم

از من رمیده ای و من ساده دل هنوز

بی مهری و جفای تو باور نمی کنم

دل را چنان به مهر تو بستم که بعد از این

دیگر هوای دلبر دیگر نمی کنم

رفتی و با تو رفت مرا شادی و امید

دیگر چگونه عشق تورا آرزو کنم

دیگر چگونه مستی یک بوسه تورا

دراین سکوت تلخ و سیه جستجو کنم

عاشق                           عاشق تر

نبود در تار و پودش           ديدي گفت عاشقه عاشق

@@@@@@@@   نبودش  @@@@@@@@@@

امشب همه جا حرف از آسمون و مهتابه  ، تموم خونه ديدار اين خونه

فقط خوابه ، تو که رفتي هواي خونه تب داره ، داره از درو ديوارش غم

عشق تو مي باره ، دارم مي ميرم از بس غصه خوردم ، بيا بر گرد تا ازعشقت

نمردم، همون که فکر نمي کردي نمونده پيشت، ديدي رفت ودل ما رو سوزوندش

حيات خونه دل مي گه درخت ها همه خاموشن، به جاي کفتر و گنجشک کلاغاي

سياه پوشن ، چراغ خونه خوابيده توي دنياي خاموشي ،   ديگه ساعت رو

طاقچه شده کارش فراموشي ، شده کارش فراموشي ، ديگه بارون نمي

باره اگر چه ابر سياه ، تو که نيستي توي اين خونه ،   ديگه آشفته

بازاريست ، تموم گل ها خشکيدن مثل خار بيابون ها ، ديگه از

رنگ و رو رفته ، کوچه و خيابون ها ،،، من گفتم و يارم گفت

گفتيم و سفر کرديم،از دشت شقايق ها،با عشق گذرکرديم

گفتم اگه من مردم ، چقدر به من وفاداري، عشقو

به فراموشي ،چند روزه تو مي سپاري

گفتم که تو مي دوني،سرخاک

تو مي ميرم ، ولي

تا لحظه مردن

نمي گيرم

دل از

تو

به خیالم یه صدایی تو تن کوچه ها پیچید

رقصیدن چه نرم و آروم برگای غمزده ی بید

کوچه ی بن بست تاریک پرآواز و هیاهو

گل شب بو دست و دلباز میریزه عطرشو هرسو

بخیالم پنجره ها واشدن دونه به دونه

کاشکی این حس نفس گیر همیشه باما بمونه

پلی از عاطفه بستن چراغا با ظلمت شب

خنده ها قهرو شکستن اومدن به آشتی رو لب

تو پیاده رو نشستن دلای ساده و یکرنگ

غصه ها رو خالی کردن با یه خنده از دل تنگ

چه شکوهی تو شب ماس گرچه تاریکی نمرده

آدما رو تلخ و خسته سر شب خونه نبرده

میشه زیر نور مهتاب بشینیم شونه به شونه

تا لب غزلخون شهر واسمون آواز بخونه .

   بچه ها ۲۲ساله شدم تولدم مبارک

لحظه ای که سال تحویل می شه ... تنها لحظه ایه که بی منت به من لبخند می زنی ... کاش هر ثانیه برای من سال تحویل باشه تا لبخند همیشه مهمون لبهات بمونه

سال نو مبارک

غزلی بايد گفت

غزلی مثل غزل های نگاه تو زلال

که مرا می خواند به چراغانی شبهای خدا.

و من اينگونه نشستم به نياز.

داشتم شعر تو را می گفتم

- شعر بودن با تو -

در غريبانگی آينه ها

رفته بودم که در آغوش خيال خوش تو گم بشوم.

رفته بودم با تو به تماشای زلالی پگاه.

در همان لحظه خوشبخت که نام تو نشست،

روی آسودگی حافظه کاغذ شعر،

قلم تازه نفس از حرکت ماند و نرفت،

قلمم را نامت افسون کرد!

مثل چشمت که مرا.

و چنين بود که شعر تو به پايان نرسيد...

کاش مي دانستي
من سکوتم حرف است
حرف هايم حرف است
 خنده هايم حرف است
کاش مي دانستي
مي توانم همه را پيش تو تفسير کنم
کاش مي دانستي
کاش مي فهميدي
کاش و صد کاش نمي ترسيدي
که مبادا دل من پيش دلت گير کند
يا نگاهم تلي از عشق بدستان تو زنجير کند
من کمي زودتر از خيلي دير
مثل نور از شب چشم تو سفر خواهم کرد
تو نترس
سايه ها بوي مرا سوي مشام تو نخواهند آورد
کاش مي دانستي
چه غريبانه به دنبال دلم خواهي گشت
در زماني که براي غربتت سينه دلسوزي نيست
تازه خواهي فهميد
مثل من عاشق مغرور شب افروزي نيست ...

رفیق من سنگ صبور غم ها به دیدنم بیا که خیلی تنهام

هیچ کس نمی فهمه چه حالی دارم چه دنیای رو به زوالی دارم 

مجنونم و دل زده از لیلی ها  خیلی دلم گرفته از خیلی ها 

نمونده از جوونی هام نشونی پیر شدم پیر تو ای جوونی 

اگر بیای همون جوری که بودی کم می یارن حسودا از حسودی 

صدای سازم همه جا پر شدم هر کی شنیده از خودش بی خوده

اما خودم پرشدم از گلایه هیچی ازم نمونده جز یه سایه

تنهایی  بی سنگ صبور    خونه سرد و سوت و کور

توی شبهات ستاره نیست موندی و راه چاره نیست

اگر چه. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .  هیچ کس نیوم

گریه های تو واسه من دیگه هیچ رنگی نداره نمی خوام با من بمونی تو حالا تو

روزگارم دیگه جایی نداری تویه این قلب شکسته زندگی با تو محاله تو همونی

که میگفتی زندگی با من خیلی قشنگه نمی دونستم که حرفات همش از روی

نیرنگه حالا اینو می دونم گرچه حالا خیلی دیره زندگی با تو محاله تنها شنیدم

از همه که تو وفا نداری دارم تو چشمات میبینم می خوای که جا بذاری منم

یکی مثل همه تو قلب تو شلوغه گریه نکن که گریه هات برای من دروغه